Door het niet ervaren, beleven van wat je meemaakt, kom je in je lijden.
In je denkwereld wil je altijd iemand zijn of worden. Hierdoor vind je de rust niet.
Wanneer je de waarnemer, de observator bent en tegelijk het geobserveerde, vindt er een grote verschuiving plaats.
Je boosheid en angst... zijn niet nieuw. Ze komen uit je verleden en je geschiedenis.
Je gevoel en denken komen niet van wie je bent, maar van je persoonlijkheid.
Het ogenblik dat je denkt jezelf te kennen, zit je vast in beelden die je over jezelf gevormd hebt.
We willen allemaal bijleren, maar meestal is het gericht op je denkwereld die meer plezier, rust, enzovoort zoekt. We willen altijd iets bereiken.
Langzaam begin je te zien dat je gedrag en expressie herhalingen zijn uit je verleden. Denken en vormen zijn tijdgebonden.
Je hoeft niet elk gevoel kunnen verwoorden of uitleggen. Luister gewoon naar de beleving van elke emotie die komt en gaat.
Zolang het accent op jou, je persoonlijkheid ligt, blijf je dezelfde problemen aantrekken om je dichter bij je ware zelf te brengen.
